نوع « 1 » هفتم سنگى است سبز . اگر محك او سفيد باشد ، هر درخت و تخم كه آن‌كس بكارد ، نيكو برآيد ، و خوش ببالد ، « و بار او را نرخ نيكو بود « 2 » » . فامّا بايد كه آن سنگ را بر نيى « 3 » بندند ، و در ميان كشت‌زار با درختان فرو - برند « 4 » . و اگر [ سفيد ] سياه باشد [ دارندهء آن ] چندان مال « 5 » جمع كند كه آن را حساب نباشد . و اگر زرد باشد هر بيمارى را كه ( او ) علاج « 6 » كند شفا يابد . و اگر سبز باشد در مردم چنان بزرگ شود كه ايشان را كارى افتد ، او را حكم سازند ، و به حكم او راضى باشند « 7 » . و اگر آسمانگون باشد ، هيچ دشمن بر او ضررى نتواند رسانيد ، و بر وى ظفر نيابد . و غير از اين هفت نوع ، سنگى ديگر « 8 » هست هفت‌رنگ « 9 » كه پارسيان او را گوهر شاه گويند . هركه آن را با خود دارد پيوسته با منافع « 10 » و فوائد بسيار باشد . و با هركه صحبت جويد ، به او رغبت

--> ( 1 ) - ب ( نوع ) ندارد ( 2 ) - اين جمله تنها در - ب - است ( 3 ) - ب : آن سنگ برنى ( 4 ) - م : برد ( 5 ) - ب : و اگر سياه باشد چندان مال صاحب آن ( 6 ) - ب : كه علاج ( 7 ) - م : شوند ( 8 ) - ب : نوع ديگر - نسخ ديگر : نوع رنگى ديگر - تصحيح زروى عرايس است ( 9 ) - ب ، ج ، ن : افزوده : ديگر ( 10 ) - ب : پيوسته منافع .